Rywalizacja między PZPN a Ekstraklasą trwa od trzech lat, czyli od momentu jej powstania. Najpierw walka toczyła się o to, kto ma zarządzać ligowymi rozgrywkami. Długo robiła to piłkarska centrala, ale kluby zaczęły się buntować. Najpierw te najbogatsze, które uznały, że są okradane z wygenerowanych przez siebie pieniędzy.

Już jesienią 2004 roku powstała nieformalna grupa G-4 (Legia, Wisła Kraków, Groclin i Amica Wronki), która rozpoczęła walkę o interesy klubów. Chodziło głównie o milionowe wpływy z tytułu praw telewizyjnych i reklamowych, bo PZPN uważał, że jest ich właścicielem. Teraz te pieniądze trafiają do klubów, a Ekstraklasa przelewa na konto PZPN milion złotych rocznie, co złośliwi nazywają "haraczem". Do obowiązków klubów należy również refundowanie diet sędziowskich, co w każdym sezonie wiąże się z wydatkiem kilku milionów złotych.

Stosunki między Ekstraklasą a PZPN są jednak wciąż napięte. Widać to na przykładzie pucharowych rozgrywek. Kluby od dawna zabiegają, by zwycięzca Pucharu Ekstraklasy był premiowany grą w Pucharze Intertoto. PZPN kategorycznie odrzucił ten wniosek. Bez takiej sportowej premii rozgrywki tracą na jakości. A przypomnijmy, że zwycięstwo w Pucharze Polski oznacza start w Pucharze UEFA.

Ekstraklasa przelicytowała za to PZPN w kwestii nagrody finansowej za zdobycie krajowego pucharu. - Przelicytowała? Proszę mnie nie rozśmieszać. Nagrody w Pucharze Polski i w Pucharze Ekstraklasy są tak dramatycznie małe, że nie warto o nich wspominać - mówi członek zarządu PZPN Zbigniew Koźmiński, które jest zarazem w Radzie Nadzorczej Ekstraklasy SA.

Dlaczego w takim razie PZPN nie dowartościuje swoich sztandarowych rozgrywek? Wszak o dziesiątkach milionów złotych w związkowej kasie krążą legendy...