Dariusz Wdowczyk udzielił krótkiego wywiadu dla Gazety Wyborczej. Rozmawiał Maciej Baranowski

Strasznie ciężko się z Panem ostatnio skontaktować.

Bo ostatnio jestem wciąż zajęty - wychodzę z domu rano, wracam wieczorem i na nic innego niż Legia w tej chwili nie mam czasu. Może w przyszłym tygodniu będzie trochę luźniej.

Nie obawiał się Pan, że z pracy przy Łazienkowskiej znowu nic nie wyjdzie? Była to przecież niepierwsza próba zatrudnienia Pana.

Wszystko działo się bardzo szybko i prawdę mówiąc nie było czasu, by się zastanawiać "uda się czy nie". Nie chciałem rozdrapywać tego, co było. Skoro Legia znów mnie chciała, wierzyłem, że tym razem wszystko potoczy się dobrze.

Przejął Pan drużynę, która - najdelikatniej mówiąc - zawodzi. Nie boi się Pan, że wpakuje się na przysłowiową minę?

Jeśli wszystko by dobrze funkcjonowało, nie byłoby zmian w klubie. Szefowie stwierdzili, że mogę pomóc, a ja ani przez moment nie odbierałem pracy w Legii jako pakowania się na minę. Dla mnie to wyzwanie, jest sporo do zrobienia i udowodnienia. Co prawda pole do działania mam nieco ograniczone, bo okno transferowe już zamknięte. Ale widzę potencjał w piłkarzach, których mam. Uparcie powtarzam, że u mnie każdy zaczyna od zera, ma białą kartkę.

Komentował Pan mecze Legii w telewizji, więc na pewno miał Pan jakąś wizję tego, jak poukładać ten zespół?

Każdą drużynę, którą oglądałem, starałem się analizować pod kątem "jak ja bym to zrobił". Ostatnio oglądałem mecz Polski z Austrią i też miałem mnóstwo przemyśleń na temat gry naszych piłkarzy i taktyki. Ale to tylko teoria - bo z boku można tylko gdybać. Dobre rady zachowywałem dla siebie, bo żeby coś zmienić, trzeba być z drużyną, znać jej problemy i przyczyny słabszej formy.

Trener menedżer z umową na czas nieokreślony to rzadkość nie tylko w polskim futbolu. Ma Pan nieograniczony kredyt zaufania, a kibice oczekują cudów.

W pięć czy dziesięć dni niewiele zmienię, bo w piłce nic nie dzieje się z dnia na dzień. Musimy się lepiej poznać z piłkarzami, a oni muszą zrozumieć moje zasady pracy. Potrzebuję, mam nadzieję, niewiele czasu, by zmienić ich podejście do wykonywanego zawodu. To, że niektórzy piłkarze mają talent lub jakieś osiągnięcia, interesuje mnie średnio. Wszystko muszą udowodnić na treningach, a występ w meczu będzie dla nich nagrodą za ciężką pracę. Co do mojej umowy: z jednej strony pozwala mi ona spokojnie pracować, z drugiej - bardzo szybko szefostwo klubu może mi podziękować za współpracę.

Czyli pierwszym celem będzie zmiana mentalności piłkarzy?

Nie każdemu dane jest grać w Legii. Dla zawodnika to wyróżnienie, ale trzeba pamiętać, że to specyficzny klub. Wymagania są ogromne, presja natychmiastowych zwycięstw i każdy piłkarz musi sobie z tego zdawać sprawę. A i sama Warszawa może niektórych przytłaczać. Jednak jeśli komuś to przeszkadza, trudno - będziemy szukać innych.

Kiedy kibice zobaczą nową, walcząca Legię trenera Wdowczyka?

Nie wyznaczyłem sobie jakiejś konkretnej daty. W sobotę mecz z Odrą i już w tym spotkaniu chcę widzieć walkę na całego. Potem mamy mecz z KSZO, który też trzeba wygrać. Stać nas na zwycięstwo z każdym i w każdym meczu chcę zwycięstw. Jeśli to będzie nam się udawać, można się będzie bawić w kalkulacje "co dalej", bo teraz brzmiałyby one śmiesznie.

Piłkarz Legii urodzony w Warszawie to rzadkość, a co dopiero trener.

Tak się moja kariera układa, że prędzej czy później ląduję w stolicy. Zaczynałem w Gwardii, potem piękne lata w Legii. Trenerem zostałem w Polonii, no a teraz wracam do mojego klubu. To, że pochodzę z Warszawy, działa na moją korzyść. Nikt nie musi mi tłumaczyć, ile dla warszawiaków znaczy Legia.