Trzeci Zieliński dał o sobie znać

Michał Zieliński jeszcze rok temu biegał ledwie po piątoligowych boiskach. Teraz jego personalia dobrze pamiętają już i w Krakowie przy Kałuży, i w Bełchatowie. Nic dziwnego, że w tej chwili Michał jest chyba najsłynniejszym mieszkańcem Żernicy. - Z sąsiedniej Stanicy pochodził podobno Zygfryd Szołtysik. Innych pierwszoligowców z tych stron nie znam - mówi bohater niniejszej opowieści.

Nie jest jednak tak, że Zieliński spaceruje uliczkami Żernicy otoczony wianuszkiem fanów i fanek. Kiedy jednak zagląda na boisko miejscowego, A-klasowego Naprzodu, budzi emocje. - Cieszy nas, że wychowaliśmy ligowca - zaciera ręce Józef Kasprzak. To on osiem lat temu przyjął Michała - który właśnie skończył naukę w sportowej szkole podstawowej w Knurowie - do drużyny Naprzodu Żernica. - Czy już wtedy tak szybko biegał? Zależy za czym i po co... - uśmiecha się były trener bytomianina.

- Po okresie gry w Concordii wróciłem do Żernicy, bo wydawało mi się, że nie uda mi się gry i treningów w Knurowie pogodzić z nauką w szkole średniej - tłumaczy Michał Zieliński. Dwa lata biegał więc po boiskach A-klasy, pukając - jako nastolatek - do pierwszej drużyny Naprzodu. Okazało się jednak, że naukę w technikum energetycznym z piłką pogodzić się da.

- Faktem jest, że orłem w nauce nie byłem, a z tytułu technik-elektryk to w zasadzie została mi tylko... umiejętność wymiany żarówki - śmieje się Michał Zieliński. W Knurowie trafił pod skrzydła Józefa Dankowskiego i... z sezonu na sezon coraz regularniej zaczął strzelać gole. Być może mobilizowała go rywalizacja z kolegą z Żernicy. - Trafiłem do Concordii właśnie tropem Michała. No i przez długi czas konkurowaliśmy w snajperskich osiągnięciach - mówi Łukasz Szymura.

Kiedy zaglądnęliśmy z „Zielem” na boisko Naprzodu, właśnie doglądał swych trampkarzy, toczących zażarty pojedynek z drużyną „zza miedzy”. - Najwidoczniej Michał ma większy talent, choć w naszej ostatniej wspólnej rundzie w Concordii to ja byłem skuteczniejszy - uśmiecha się Szymura.

A może po prostu Michał miał więcej zacięcia? Do owej sportowej „podstawówki” trafił przecież w wieku 10 lat. I dzień dzień - z przesiadką! - dojeżdżał z Żernicy do Knurowa. - Wstawałem coś ok. 6.00 rano, pół godziny później już biegłem na autobus - opowiada. Dla dziesięciolatka dystans paru kilometrów do przebiegnięcia, dzielących dom od przystanku, to wcale nie drobiazg. I to czasami w kopnym śniegu! Czyż można się dziwić, że „dorosły” Michał biega bez kłopotu od jednego pola karnego do drugiego? Po jego telewizyjnej gafie (- Jaki mam czas na 100 metrów? Chyba sześć sekund... - to po meczu z Cracovią) redakcja jednego z tabloidów chciała mu nawet urządzić oficjalne mierzenie czasu na „setkę”. Nie zgodził się na to - w obawie przed kontuzją - trener Dariusz Fornalak.

Do dziś więc „Zielu” nie wie, jaki by czas „wykręcił”. - Ktoś ostatnio rzucił w szatni, że tyle gaf, ile Michałowi zdarzyło się w ciągu 10 miesięcy gry u nas, cała Polonia nie popełniła przez 7 lat - mówi rozbawiony Jacek Trzeciak. Ostatnim „przebojem” jest podobno zderzenie napastnika z... obrońcą, Arkadiuszem Sojką.

- Chciał mu iść na obieg, ale trafił prosto w niego, i obaj wyłożyli się jak dłudzy. Oglądaliśmy tę sytuację chyba z cztery razy na wideo - dodaje kapitan niebiesko-czerwonych. To jednak zawsze śmiech z wielką sympatią dla 23-latka. - Bo on bawi nas i całkiem świadomie. Ostatnio świetnie podrabiał filipińską chorobę Aleksandra Kwaśniewskiego: „Ludwiku Dornie i Sabo. Mówię wam...” - pęka ze śmiechu bytomska „szatnia”. Ale to śmiech pełen sympatii.

- A Michał taki jest i na co dzień. Ile razy dzwonił do mnie po meczach z dramatyczną wieścią: „Nogę mam w gipsie”. I za chwilę... stawał pod domem cały i zdrów - Kornelia, dziewczyna Michała, właściwie nie bardzo wie, czy jeszcze ma się denerwować, czy już tylko śmiać. Inna rzecz, że kiedy rzeczywiście podczas jednego z meczów Concordii „Zielu” złamał rękę i wylądował w szpitalu, akurat... rozładowała mu się komórka i nie mógł już zadzwonić do nikogo...

Jest jednak i ta całkiem poważna twarz piłkarza. Bo przecież ta kariera wcale mu nie była pisana. Kiedy blisko dwa lata temu Polonia nie dogadała się z Concordią w sprawie jego wypożyczenia, chłopak po prostu spakował manatki i ruszył w świat. - Mam też paszport niemiecki w domu, załatwienie sobie pracy w Holandii nie było problemem - mówi. - W Concordii dostawałem 100 zł za wygrany mecz, z tego się wyżyć nie dało, a ile można siedzieć u mamy i taty?

„Na obczyźnie” wytrwał do końca umowy, czyli... całe sześć tygodni. Sortował i układał owoce i warzywa. - Legalnie, osiem godzin dziennie, czasami sześć dni w tygodniu. Boisko? Trochę mnie ciągnęło, bo obok był stadion II-ligowego Haarlemu. Ale nigdy nie miałem odwagi, by pójść i poprosić o testy - dodaje. Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia pojechał tam jeszcze raz, na dwa tygodnie. Nowy Rok za to przyniósł mu niespodziankę - zgodę knurowian na jego przejście do Bytomia. - Fajnie mieć faceta - piłkarza pierwszoligowego.

Tylko teraz muszę go bardziej pilnować. Koleżanki z klasy (Kornelia jest uczennicą Technikum Architektury Krajobrazu - dop. red.) już chcą zdjęcia i autografy od niego - opowiada sympatia Michała. On sam ciężar sławy poznał przy okazji niedawnej wizyty w szpitalu w Piekarach, gdzie zabieg przechodził jego młodszy brat, Adam. - Chłopaki leżący ze mną na sali sami poznali Michała, kiedy przyszedł w odwiedziny. Musiał każdemu dać autograf - chwali się rezolutny jedenastolatek. Autograf od Michała chcieliby mieć i „wielcy”.

- Parę dni temu zadzwonił do mnie sam Marek Citko. Powiedział, że właśnie został licencjonowanym menedżerem i proponuje mi podpisanie z nim umowy. Musiałem odmówić, bo mam już taki kontrakt z Piotrem Tyszkiewiczem - tłumaczy „Zielu”.

Co do „pilnowania” zaś zawodnika, możemy uspokoić Kornelię. Właśnie niedawno celująco zdał egzamin, urządzony mu przez kolegów z drużyny. Kiedy - wykorzystując możliwości telefonii komórkowej - zadzwonili do niego, proponując mu modulowanym elektronicznie głosem namiętnej blondynki spotkanie-randkę, Michał grzecznie, acz stanowczo odmówił.

- Mam już dziewczynę - zadeklarował, czym wywołał wybuch entuzjazmu w tylnej autobusu, w której jechali „prześmiewcy”. Wygląda na to, że zwrot, jaki dokonał się w jego życiu kilka miesięcy temu, dzięki pierwszoligowemu awansowi, jest trwały. Z kilkoma kolegami z Polonii Michał właśnie zapisał się na kurs instruktora piłki nożnej...